خداي خوبم شکرت

نمي دونم چه جوري ازت تشکر کنم. اگه تو نبودي.....

مگه ميتونم بگم اگه تو نبودي فلان و بهمان ميشد؟ مگه ميشه تو نباشي؟ تو نباشي و من باشم؟

مگه اصلا من وجودي از خودم دارم که بخوام بگم اگه تو نباشي.....

وقتي من هيچم، وقتي من صفرم و تو يکي، چه طور وصفت کنم؟

وقتي چيزي وجود نداره و عدمه، مگه ميتونه از يه واجب الوجود تعريف کنه و عبادتش کنه؟

مي تونه وصفش کنه، مدحش کنه؟مي تونه؟؟ نه، نه، نه هرگز.اينم تازه از پرروگري منه که دارم باهات حرف مي زنم.

آخه من کي باشم که تو رو عبادت کنم؟ من کي باشم که تو رو به بقيه ثابت کنم؟

يکي از اساتيد مي گفت: شماها بايد واسه خدا مشتري جمع کنينن.

آخه من کي باشم که واست مشتري جمع کنم؟ سر بازار تو غوغاييه که ما توش گميم.

خدا خدا خدا، خودت ميدوني اين چيزايي که دارم ميگم از ته دلمه يا اينکه شعاره.تو خودت سميعٌ عليمي. اون وقت من چي بگم؟

بگم خدايا شکرت که فلان نعمتو بهم دادي؟بگم شکرت که چيزي رو که ازم گرفته بودي بهم بر گردوندي؟

آخه خودمو قابل نمي دونم که حتي بخوام ازت تشکر کنم.آخه من خيلي کوچيکم و تو خيلي بزرگي.

ولي وظيفست. چاره ي ديگه اي ندارم.

محبوب من: شرمندتم، کوچيکتم،عبدتم،دوسست دارم.

منو ببخش اگه خيلي وقتا نمي فهمم و حاليم نميشه دارم چي کار ميکنم.جون امام حسين(علبه السلام) اون کارامو بذار رو حساب جهالتم.

جوونيم ديگه،جاهليم، سرمون باد داره.نکنه يه وقت فکر کني خواستم تو روت وايسمااا.

به خودت قسم که خيلي مي خوامت. خودتم بهتر از من اينو مي دوني.

آخه تو عشقمي،نفسمي،پشت و پناهمي، صاحبمي.

خداي من، مگه مي شه دوسست نداشت؟ بميره اون دلي که ياد تو،توش نباشه و کور بشه اون چشمي که تو رو نمي بينه.

معبود من، عشق من، خداي من، ممنونتم که محببتتو تو دلم قرار دادي.

ممنونم که نور اهل بيتو بهمون هديه کردي و بين ما

و خوبانت انس و الفتي هر چند، کوچولو قرار دادي. نمي دونم چه جوري تشکر کنم.

شکرت که عشق علي(عليه السلام)و آل علي (عليه السلام) رو

بهمون دادي. خدااااا شکرت که منو تو مجالس عذاداري حسينت راه دادي.

خودت منو اين قدر کوچيک آفريدي که نتونم وصفتو به زبون بيارم.

ولي با همين زبون قاصرم بازم ميگم، با همين روح خستم، بازم ميگم :الحمدلله رب العالمين.

نوشته هاي ديگران ()