چند روز پيش داشتم ميرفتم حرم حضرت عبدالعظيم(ع).اونم با چي؟آفرين با مترو.

تو راه غرق کتاب خوندن بودم که يهو فکر کردم رسيدم.

سراسيمه پياده شدم که جا نمونم.همين که از قطار اومدم بيرون يه آقايي رو ديدم که

جلوي من داشت يه جورايي غير طبيعي راه مي رفت.نا خود آگاه به پاهاش نگاه کردم

ديدم پاهاش جوريه که وقتي کنار همه دوتا کتونياش يه خط افقي صاف تشکيل ميده.

يعني کف پاهاش با مچ پاهاش يه زاويه 180 درجه تشکيل ميداد.خيلي رفتم تو هندسه نه؟

وقتي اين منظره رو ديدم خيلي به فکر فورو رفتم که يهو ديدم اي دل غافل به جاي اينکه

ايستگاه شهرري پياده شم جوانمرد قصاب پياده شدم!!

خلاصه بر گشتم و دوباره سوار مترو شدم.رسيدم شهرري.باورتون نميشه بچه ها

دوباره تا پياده شدم به آقا رو جلوم ديدم که اون بنده خدب هم کف پا نداشت.رو مچ پاهاش راه

مي رفت.اين دفعه بيگه مطمئن شدم که اين يه نشونه بوده که خدا برام گذاشته که متوجه ي

نعمتهاش بشم.خداييش چه قدر به نشونه هاي خدا توجه مي کنيم؟اصلا واسه حرف دلمون و

حس درونيمون ارزش قائليم يا نه؟ميگيم اينا همش تلقينه؟با خودم فکر کردم روزي چند تا

از نعمت هاي خدامو ميشمرمو شکر ميکنم؟يکي از تو دلم فرياد زد:هيچي!!خيلي خجالت کشيدم...

نوشته هاي ديگران ()